Rooie Cor en Tough ’n Tender…

Als je een optreden begint met nummers van Stevie Ray Vaughan als opwarmertje voor wat komen gaat heb je lef. Tough ’n Tender heeft dit lef en het klonk nog erg goed ook. In het begin kwamen nummers voorbij als Lookin’ out the window, Mary had a little lamb en Texas Flood. Gevarieerd werden ook nummers gebracht uit diverse muziekstijlen als Chicago/Delta Blues, Rhythm & Blues en Southern Soul. Regelmatig kijk ik op de agenda van café Rooie Cor in Wassenaar wat voor acts er geprogrammeerd staan, lijkt het me wat dan ga ik een kijkje nemen. Zo ook deze keer en ik heb de link naar de site van Tough ’n Tendergevolgd, hier stonden wat filmpjes van deze groep op Youtube en die trokken mij over de streep. Ik heb er geen spijt van gehad, net als iedereen die op Tough ’n Tender was afgekomen. Het was niet zo heel erg druk, waarschijnlijk omdat ze laat op de agenda waren gezet volgens John, de uitbater van dit leuke café aan de Wassenaarse (oude) haven. Voor die mensen die het optreden hebben gemist, John verzekerde mij duizend procent dat hij ze nog een keer gaat vragen. Dus laat die kans niet voorbij gaan, houd de agenda in de gaten.

De band was op zoek naar een locatie waar ze warm konden draaien voor het opnemen van een cd. Die opnames gaan over enkele weken plaats vinden. Met publiek, op een locatie waar technici aan het geluid kunnen sleutelen, en zo een reprensatieve live-cd voor het nageslacht vastleggen. Voor de fans ook natuurlijk, er schijnt vraag naar te zijn, op dit moment hebben ze niets. Ik ga hem zeker aanschaffen na wat ik deze avond heb gezien en gehoord, een prima live-band die weet hoe ze hun publiek moeten vermaken. Alle vier de musici hebben jarenlang hun sporen verdiend in deze scène, nu sinds ongeveer drie jaar in deze samenstelling. Menko Paul is de gedreven zanger en mondharmonicaspeler die alles aan elkaar verbindt met woord, gezang, gebaar en geblaas. Bassist Ed Bothoff staat erbij en kijkt er naar maar vergeet niet strak op de bas te spelen en zo de sound een stevig karakter te geven, zingt ook nog mee als dat volgens hem ff nodig is. Drummer Frans van Rooijen is volgens mij de vrolijke noot van het stel, ervaring is in zijn drummen goed te horen. Frans blijft soms alleen achter op het podium als de rest een uitstapje maakt door de zaal en soms helemaal uit het zicht verdwijnt, wel doorspelend natuurlijk. Je ziet dat hij het jammer vindt dat hij moet blijven zitten, een drumstel gooi je nu eenmaal niet eenvoudig over je schouders. En dan natuurlijk Ber van Zanen die dus goed overweg kan op de gitaar en gevarieerd speelt met schitterende uithalen waarvan nek- en andere haren overeind van gaan staan.

Ik heb genoten en de sfeer zat er goed in tot het einde, twee toegiften en de schitterende afsluiter Never be clever van Herman Brood luidde stilte in… Ik ging naar huis, op de fiets naar Voorschoten en heb tussen de weilanden op volle borst ingezet:

But I’ll never
Ooh aah aah
I’ll never be clever
I’ll never be clever
Ooh aah aah
I’ll never be clever

Ik hoorde nog ergens applaus opklinken ook, maar dat kan ook het neerkletteren van een koeienvlaai zijn geweest…

Hieronder een stukje live van het optreden, op de foto’s klikkend kom je op een pagina met meer foto’s, veel plezier…

Zolkel 2009