Welvingen langs de kust, borsten deinen zonder dat daar textiel op rust. Beiden kun je tegen komen als je langs de branding loopt. Ik zie welvingen in de duinen die veranderen in een schilderij als ik ze voor eeuwig digit met mijn camera. Een kunstschilder heeft mij geleerd naar de rondingen van de duinen te kijken terwijl ik mezelf geleerd heb om naar mooie borsten te kijken, die liggen vaak wat dichter bij de waterkant. De schoonheid van borsten heb ik zelf ontdekt, via zelfstudie op een langharig tapijt om preciezer te zijn. Op mijn veertiende kreeg ik altijd een warm gevoel
tussen mijn benen als ik, liggend op mijn buik, op dat tapijt naar borsten lag te kijken in de magazines die ik in de linnenkast van mijn ouders vond. Vandaar mijn waardering voor borsten en de welvingen in de duinen, ik heb geleerd naar beiden op een nieuwsgierige manier te kijken waarmee ik mijn fantasie voedt…
Welvingen…
•12/09/2009 • Laat een reactie achterWandelen met een Engel…
•23/08/2009 • Laat een reactie achter
Wandelen is een favoriete bezigheid van mij, als ik dan ook nog eens een keer mag wandelen in de duinen van Duindorp met de hand van een Engel in de mijne dan knijp ik die wel dicht, even voelen of zij ook niet droomt. Wil die hand nooit meer loslaten. Als zo’n zomeravond wandelingetje ook nog eens opgesierd wordt door schitterende kleurschakeringen tijdens een van de mooiste zonsondergangen die ik ooit heb gezien kan ik alleen maar gelukkig zijn…
Zolkel 2009
Bankje…
•30/12/2008 • 2 ReactiesDiny
“In de stilte voel ik jouw zachtmoedigheid ”
In het Hollands Duin, vlakbij de waterpomp op de splitsing van fiets- en wandelpaden richting strand, Wassenaar, Katwijk en Scheveningen, staat een speciaal bankje verscholen tussen bomen en wat duin. Omdat ik hier vaak even plaats neem, genietend van de omgeving en de rust, heb ik mij meerdere malen afgevraagd wie Diny zou zijn geweest. Haar naam staat gegraveerd, samen met bovenstaande zin, in een metalen plaatje dat in de leuning is geplaatst. En wie zoveel om haar geeft dat men het voor elkaar krijgt een bankje in het duin te laten plaatsen? Dat lukt zeker niet iedereen, Staatsbosbeheer is zuinig op natuur, ook op onze duinen.
Ik ben erachter gekomen dat haar dochter dit bankje heeft laten plaatsen. Een vrouw raakte aan de praat met de bezetter van het bankje, ik was het niet, maar ving wat flarden op van het gesprek waaruit bleek dat zij het bankje heeft laten plaatsen. Toen ze wilde vertrekken sprak ik haar aan en begon over het bankje. Dochter komt regelmatig kijken hoe het 
bankje erbij staat, of er nog iemand op heeft plaatsgenomen en knoopt dan soms een praatje aan. De foto’s van het bankje en de jongeman bij dat bankje heeft zij mij toegestuurd, het is haar zoon die hier poseert. De spreuk is een ode aan de zachtmoedigheid van haar moeder die altijd alle problemen uit de weg ging. Waar ken ik dat van? Mijn moeder was hetzelfde en ook ik ben niet iemand die de problemen opzoekt, respect voor alles wat leeft en beeft.
Zolkel, de laatste van 2008
Fishing…
•30/12/2008 • Comments OffVanmorgen ben ik vroeg opgestaan, om te gaan vissen, daarom neem ik de telefoon niet op die druk is met een ringtone, ik wil er zo snel mogelijk uit. Ik wil gaan vissen, niet speciaal voor de vis, maar tijdens het vissen kom ik vooral tot rust, kan ik mijn ziel wat extra voeden.
Het weer is goed, mijn bier ligt ijskoud in de koeler, het kan niet wachten tot het langs mijn huig naar binnen mag klokken. Vissen doe ik om mijn ziel te voeden, mijn telefoon heb ik ondertussen in het meer gegooid, die ringtone begon me echt te vervelen. Ik wil ongestoord kunnen vissen, alleen mijn ziel maar voeden.
Heb je problemen en wil je die oplossen? Kom naar mij, ik ben aan het vissen en een zieltje kan er nog wel bij. Tijdens het vissen is het goed zielen voeden, frisse lucht, water, zon en filosoferen, het voedt mijn ziel.
Soms tijdens het vissen overvalt mij de stilte, wens ik dat jij bij mij zou zijn, maar ik ben aan het vissen. Ik wens dat het zo zou zijn, ik jou even tegen mij aan kon drukken. De waarheid is dat ik nog steeds aan het vissen ben. Ik ben niet alleen aan het vissen, vissende schrijver als ik ben, maar voedt ondertussen mijn ziel…
Vrij vertaald naar Going Fishing, song van Kenny Lavitz…
Zolkel 2008
Wandelen…
•20/12/2008 • Laat een reactie achter
De ene voet voor de andere zetten, lopen of wandelen noemt men dat en ik ben daar, als velen met mij, aardig bedreven in. Als ik geen jichtaanval heb loop ik, minimaal een uur, ongeveer drie maal in een week. Oefenend voor langere afstanden en tochten. Stil wandelen, om mij heen kijkend en wegdromend in de inspiratie die van buiten naar mijn binnenste vloeit. Die ene voet voor de andere zettend, elke keer maar weer, trap ik de aarde onder mij weg en geniet van het leven. Mijn brein breidt verhalen, diep in mij. Mijn ogen zijn de breinaalden die draden met indrukken naar mijn verhalenfabriek laten glijden. Vullen mijn geheugen met vergezichten en vreemde zaken. Dat leidt tot fantasieën waar, meestal, alleen ik van geniet. Een enkel verhaal haalt het einde en heb ik tot tekst met bijbehorende foto’s omgezet. Zevenennegentig procent van mijn verhalen vervagen zonder dat ik er een letter van op papier heb kunnen of willen kwakken. Die verdwijnen dan ook ongeschreven in de prullenbak, niet waard om er nog een woord aan te spenderen. Ik wandel en brei door…
Zolkel 2008
