Honduras al Mundial de Sudáfrica…
Honduras heeft zich voor het eerst sinds 1982 weer gekwalificeerd voor een wereldkampioenschap. De catrachos wonnen de laatste wedstrijd in hun poule en omdat USA gelijkspeelde tegen Costa Rica mag Honduras dus weer eens zijn opwachting maken op een wereldkampioenschap. Het was enorm spannend omdat Costa Rica tot in de laatste minuut van de extra tijd een voorsprong verdedigde maar in die allerlaatste minuut werd gelijk gemaakt door Jonathan Bornstein, dus letterlijk in de laatste seconden! Hierdoor eindigden Honduras en Costa Rica gelijk maar omdat het doelsaldo van Honduras beter was trokken zij aan het langste eind. Hoop ik direct dat ze ingedeeld worden in een poule met Nederland, dan zien we een leuke wedstrijd…
Wat emoties na zo’n wedstrijd teweeg kunnen brengen in Honduras heb ik verschillende keren mee mogen maken, tenminste het feest na een gewonnen interland en dus niet te vergelijken met de feestvreugde na de plaatsing voor Africa. Tijdens mijn periode in Honduras heb ik een keer een wedstrijd mogen bezoeken, die met 3-1 gewonnen werd van Mexico wat een enorme belevenis is geweest. Het feest erna in het land ging met de passie gepaard die je van een Latijns land mag verwachten. Ook na andere interlands die gewonnen werden was het altijd dik feest in de straten van San Pedro Sula. Auto’s reden in een doorlopende parade over de rondweg door de stad. Ook nu weer waren duizenden op de been in San Pedro Sula, de stad waar het voetbal het meeste leeft en het nationale elftal het liefste speelt. Het Estadio Olimpico puilt bij iedere interland uit en bij de wedstrijd die ik meemaakte waren er duidelijk teveel mensen toegelaten, het mocht de pret niet drukken maar ik heb me geen moment ongemakkelijk of angstig gevoeld. Ik had geen tijd om daarop te letten, er gebeurt dan van alles in zo’n stadion met een enorme, constante, herrie waar een ieder zich mee vermaakt. Nu echter is het hele land in euforische staat en de aankomst op het vliegveld Toncontin in de hoofdstad Tegucicalpa was iets heel speciaals met ook hier duizenden feestvierenden. De aankomsthal werd overspoeld door een mensenmassa die zijn weerga niet kent, er was voor de politie en douanebeambten geen houden aan, men moest en zou de helden aanraken en kussen.
Nu dus op naar Zuid-Afrika en ik ben benieuwd wat het elftal daar zal laten zien, twee van mijn kleinkinderen hebben Hondurees bloed in de aderen, ik zal ze er dus met de neus bovenop zetten en schilderen in de blauw/witte kleuren van Honduras.
Zolkel 2009
Reageer