Wandelen met de routebeschrijving in je broek…
Hoe vaker ik fanatieke wandelaars observeer hoe meer ik in de gaten krijg dat wandelen een enorme impact kan hebben op het menselijk lichaam. Niet alleen wordt men er vreselijk gezond van, alles stroomt lekker door na een tijdje, maar het lijkt er ook op dat het lichaam zich aanpast aan de inspanning. Vooral lange afstandslopers laten regelmatig mijn mondhoeken naar boven krullen. Armen zwieren, knieën knikken naar voren, maar ook naar achteren, voeten zwiepen alle kanten op behalve rechtdoor en soms loopt men zo krom dat ik me afvraag of ze de routebeschrijving in de onderbroek hebben zitten en de actuele pagina uit de gulp hangt. Als ik het geheel in ogenschouw neem komt het mij voor dat deze wandelaars, als pelgrim of melaatse, op zijn minst op weg zijn naar Santiago de Compostela, Rome of het kuuroord Lourdes.
Nu liggen er een paar uitdagingen op mijn pad om in de komende jaren een paar stukjes te wandelen, volgend jaar bijvoorbeeld het Pieterpad van noord naar zuid in twee weken waarbij ik ongeveer 480 kilometer wegslof. Dan volgt binnen enkele jaren een stukje Pelgrimsroute naar Santiago de Compostela van rond de 775 km. Door het observeren van die fanatieke wandelaars begin ik mij echter steeds meer af te vragen hoe het mijn lichaam zal vergaan als ik die uitdagingen aanneem. Ik haal een gemiddelde van netjes vijf kilometer per uur en ben ook niet van plan dit gemiddelde omhoog te schroeven, dus angst dat ik routebeschrijvingen in mijn onderbroek ga stoppen heb ik niet echt. Maar toch, ik krabbel me dus wel eens achter mijn oren als ik een stoet van het type fanatieke wandelaar voorbij zie komen…
Ik begin het wandelen steeds leuker te vinden, ik hou u op de hoogte…
Zolkel 2009
Reageer