Welvingen…
Welvingen langs de kust, borsten deinen zonder dat daar textiel op rust. Beiden kun je tegen komen als je langs de branding loopt. Ik zie welvingen in de duinen die veranderen in een schilderij als ik ze voor eeuwig digit met mijn camera. Een kunstschilder heeft mij geleerd naar de rondingen van de duinen te kijken terwijl ik mezelf geleerd heb om naar mooie borsten te kijken, die liggen vaak wat dichter bij de waterkant. De schoonheid van borsten heb ik zelf ontdekt, via zelfstudie op een langharig tapijt om preciezer te zijn. Op mijn veertiende kreeg ik altijd een warm gevoel
tussen mijn benen als ik, liggend op mijn buik, op dat tapijt naar borsten lag te kijken in de magazines die ik in de linnenkast van mijn ouders vond. Vandaar mijn waardering voor borsten en de welvingen in de duinen, ik heb geleerd naar beiden op een nieuwsgierige manier te kijken waarmee ik mijn fantasie voedt…
Reageer