Honduras, de eerste schoten…
Regelmatig denk ik nog terug aan de vijfjarige periode dat ik in Honduras heb mogen verblijven en soms neem ik nog een kijkje op wat nieuwssite’s uit dit land. Veel verandert er niet, de ontwikkeling van dit land gaat in een laag tempo. Net als in veel meer landen uit de derde wereld. Ook de moorden en overvallen gaan in hetzelfde tempo door, per dag vallen er toch heel wat doden door criminele activiteiten of ruzies in wat voor sfeer dan ook. Doet mij denken aan de eerste keer dat we met het gezin, incluis vriendje van mijn dochter, naar een bar aan de rand van de wijk Jardines del Valle in de stad San Pedro Sula gingen om wat te eten en te drinken. We hadden een mooi plekje aangewezen gekregen op het terras door de eigenaar die het maar wat leuk vond dat er een paar blanken op bezoek kwamen in zijn restaurant. Het was er druk en de lokale bevolking was alleraardigst en sommigen kwamen even een praatje maken, nieuwsgierig als ze waren. Ons Spaans was nog niet al te best maar dit deed niets af aan de ervaring en de sfeer.
Na ongeveer een half uur hoorden wij schieten in de verte, we keken elkaar eens aan en om ons heen wat de andere bezoekers zouden doen. Niemand scheen zich er druk om te maken maar toen het schieten dichterbij kwam vroeg de eigenaar ons mee naar achteren te komen om ons in bescherming te nemen. Er bleek een man de straat in te lopen die in de lucht aan het schieten was en soms ook op de huizen die hij op zijn weg tegenkwam. Het werd wat stiller en rustiger op het terras konden wij zien om de hoek van het muurtje waar wij achter stonden maar niemand raakte in paniek of stond op. Tot de man tot ongeveer vijftig meter genaderd was, toen was het ineens bal. Alle mannen hadden ineens een revolver of pistool in de handen en doken tussen de geparkeerde auto’s en richtten hun wapen op de dronkaard. Hem werd gesommeerd zijn wapen neer te gooien en toen hij in de gaten had dat er ongeveer twintig lopen van vuurwapens op hem gericht waren gaf hij gehoor aan het bevel. Hij is wat later door de inmiddels gearriveerde politie meegenomen en heeft een nachtje op het politiebureau doorgebracht, waar zijn wapen is gebleven weet niemand maar het is in ieder geval niet meegegaan met de patrouille en niet meer bij de eigenaar teruggekomen.
We werden weer naar onze tafel gedirigeerd door de eigenaar en hebben de rest van de avond rustig doorgebracht. Er was voor ons gespreksstof genoeg en achteraf kun je zeggen dat we er redelijk koel onder gebleven zijn, misschien ook omdat het voor de mensen daar de gewoonste zaak van de wereld leek te zijn. Er was helemaal geen spanning voelbaar, alleen wij waren er wat van onder de indruk. Later hebben we nog wel wat staaltjes meegemaakt maar nooit zijn we in gevaar geweest of hebben ons bedreigd gevoeld, het leek er gewoon bij te horen. Slechts éénmaal in die vijf jaar is er ingebroken en zijn we wat spullen kwijtgeraakt, ik heb er niet over naar huis geschreven.
Over die andere staaltjes een andere keer wat meer, een vriend van mijn zoon is eens in het wilde weg over onze muur aan het schieten geweest met een .22 Beretta en ik heb eens anderhalf uur in een nachtclub op de vloer gelegen met mijn handen in mijn nek omdat er een inval was van de politie. Leuke anekdotes die ik ook maar eens aan het papier moet toevertrouwen zodat ze bewaard blijven voor het nageslacht. Staaltje van andere aard heb ik ook al hier beschreven op dit blog, kijk daarvoor maar eens hier…
Reageer