Avondvierdaagse Voorschoten, een eerste test op weg naar…
Verleden week de avondvierdaagse van Voorschoten gelopen, de vijftien kilometer wel te verstaan. Een eerste test op weg naar grotere marsen en afstanden. In 2010 wil ik het Pieterpad aflopen van noord naar zuid, het langste wandelpad in Nederland. Binnen een paar jaar hierna heb ik een stukje pelgrimsroute in mijn hoofd gezet, de laatste 800 kilometer in het noorden van Spanje naar Santiago de Compostela. Het lopen buiten over langere afstanden, ongeveer tien kilometer, ging me al goed af maar dan liep ik alleen en in mijn eigen tempo. Nu vier dagen achter elkaar 15 km onder mijn zolen door laten sloffen. Nou ja sloffen, nu merkte ik pas wat het is om een tempo aan te houden van ongeveer 5 km per uur en dat drie uur achter elkaar per avond. Als ik dan nog in aanmerking neem dat ik twee van de dagen ook nog eens boven dat gemiddelde ben uitgekomen dan heb ik het goed gedaan. Heel vreemd om in een groep te lopen, nou ja niet exact erin want daar waren net te weinig deelnemers voor in deze klasse, maar je ziet wel de hele weg mensen voor en achter je. En of je nu wilt of niet, ik wilde het niet, je gaat je toch optrekken aan anderen of doet minstens een poging daartoe. En dat heeft dan spierpijn tot gevolg. Maar ook daar had ik later vrede mee, een teken dat ik mijn grenzen aan het verleggen ben. En daar gaat het mij om, grenzen verleggen in de wandelsfeer.
Vier dagen in de buitenlucht, mooie omgeving en dat met prima temperaturen en regelmatig zonneschijn zorgden ervoor dat ik er geen spijt van heb. De eerste avond liepen we via Wassenaar, een groot gedeelte de 
landgoederenroute, en daarna over de Horstlaan en via de spoorlijn weer terug. De tweede avond was het rondje Cronesteyn aan de beurt dat ik ook vaak zelf loop, een kortere versie, maar wel weer bekend terrein. Toch blijft het leuk wandelen, ook omdat je veelal toch in de natuur verblijft. Het derde avondje weer een rondje Wassenaar maar nu via de Stevenshof in Leiden. Dan kom je via het Valkenburgse meer langs het smalspoor, een leuke attractie voor een dagje uit. Ik bedoel het meer en spoor tezamen, een ritje met de stoomtrein is binnen een half uurtje gepiept, met mooi weer is het prima vertoeven aan het meer. De laatste dag mochten we een half uur eerder beginnen, er zou muziek aan het einde zijn en als wij, wandelaars van de 15 km, daar iets van mee wilden pikken moesten we wat vroeger weg. Ik wist niet dat op het einde alle afstanden bij elkaar komen en dus nog een paar kilometer tussen een enorme mensenmassa verzeild zou raken. Had ik dit geweten dan had ik nog wel even achter mijn oren gekrabd. Aan de andere was het natuurlijk best leuk, muziek, ouders en grootouders, allen hadden iemand op het oog om een bloemetje aan uit te reiken. Leuk om te zien dat er zoveel jeugd op de been was, complete scholen deden mee. Mijn bloemetje kreeg ik toen ik al lang en breed in de kantine van sv Voorschoten ’97 zat. Geel bloemetje met schuimkraag…
Tijdens de wandelingen natuurlijk ook met wat mensen gesproken die al langer lopen, er zijn er die deze vierdaagse al meer dan vijftien keer volbracht hebben. Veel leuke verhalen gehoord en ideeën opgedaan voor speciale wandeltochten, ik zal nog weleens in België en Luxemburg verzeild raken in de komende jaren. Ook veteranen die de vierdaagse van Nijmegen meerdere keren gelopen hebben en deze avondvierdaagse als training gebruiken voor de tocht in Nijmegen. Ik loop Nijmegen niet maar pik een andere vierdaagse uit, het is mij te druk daar, ik kijk iets verder naar het oosten. Er was zelfs een mevrouw die al 31 (eenendertig) keer de vierdaagse van Nijmegen heeft volbracht, diep respect van mijn kant. Ook gesproken met een markante Voorschotenaar, Gerard, met een enorme grijze baard. Deze man wandelt ook veel en heeft prachtige verhalen, eens kijken of ik hem in de toekomst nog iets kan laten vertellen hier. Gerard is 72 jaar en is zich aan het voorbereiden voor de IJzer, een tocht in België die is ontstaan om de gebeurtenissen in de eerste wereldoorlog levend te houden. De tocht wordt georganiseerd door het leger en is inmiddels een toeristische trekpleister voor velen. Alle verhalen heb ik met genoegen aangehoord en daar weer motivatie en inspiratie uit geput om er in de toekomst een grote slinger aan te geven…
De wandelkoorts heeft mij verder in zijn greep genomen en ik laat alles even lopen…
Zolkel 2008
Reageer