Maya vondsten bij tempel in Copan, Honduras

 Raul stond langs de weg op de uitkijk terwijl ik met Nery de Mazda pick-up aan het volladen was met Mayabeeldjes en gebruiksvoorwerpen die hier voor het oprapen lagen. In de buurt van Copan, een Maya tempel in Honduras, was men bezig met het aanleggen van een pad naar een net ontdekt stukje Maya-tempel waardoor er van alles bovenkwam. Ook archeologen van het ministerie van Cultuur deden hier opgravingen en vondsten, zij overdag legaal, wij in de nacht illegaal…hier in het niemandsland had men het niet nodig gevonden om de opgravingen te bewaken en wij hadden er door een toevalligheid lucht van gekregen.

Eén van de arbeiders die aan het pad  werkten kwam regelmatig in het café dat ik bestierde en waar ik mijn boterhammetje verdiende, met weinig beleg overigens maar dit terzijde. Op een dag was hij verschenen met een klein Maya beeldje en vroeg of ik geïnteresseerd zou zijn in dit en meerdere van deze beeldjes. Ik vertrouwde het niet helemaal, er is veel namaakspul in omloop en heb de boot afgehouden. Na een paar biertjes kwam zijn tong echter los en vertelde mij, op vertrouwelijke toon, dat hij aan het werk was in de buurt van Copan. Nadat de arbeiders een pad door de jungle gebaand hadden lagen er in de hopen zand aan de rand van dit pad allerlei kleine voorwerpen die grote historische waarde bleken te hebben maar  er werd gewoon niets mee gedaan. De archeologen waren op het traject vóór het pad bezig de daar echt belangrijke vondsten veilig te stellen, door tijdsgebrek was het niet mogelijk alle schatten te verzamelen en hier hebben wij gebruik van gemaakt.Meerdere malen zijn wij heen en weer gereden tussen San Pedro Sula en Copan, altijd kwamen wij met een volle laadbak terug. Via een vriendin van mij had ik kennis gemaakt met een “Coyote” die mij aan een contactpersoon hielp in Guatemala om de boel aan door te verkopen, die persoon zorgde er vervolgens voor dat de spullen op transport kwamen naar de USA waar hij natuurlijk de beeldjes etc. met een nog dikkere winst aan de man wist te brengen.

Coyote’s zijn personen die mensen, na betaling van ongeveer 3000 dollar, over de grenzen helpen op weg naar het de Verenigde Staten van Amerika. Dat gaat dan in groepen van ongeveer twintig man, veelal lopend en niet zonder gevaar. Deze Coyote’s weten de weg en brengen het grootste gedeelte van deze economische vluchtelingen over de grens, de kans is groter dat men het er levend vanaf brengt met een Coyote als dat men zelf het avontuur aan gaat. Van de meer dan één miljoen mensen die het jaarlijks proberen komt twintig procent daadwerkelijk aan in de USA, de rest beland in gevangenissen en wordt terug gestuurd, blijft onderweg hangen in Mexico, wordt doodgeschoten door speciale doodseskaders van de Mexicaanse regering, of sterft in de Mojave woestijn…..

Als wij met de buit in San Pedro Sula aankwamen reden we direct door naar de Finca (in dit geval een boomgaard) van een oom van Nery, hier werd de pick-up dan vol geladen met sinaasappels zodat de culturele schatten niet meer te zien waren. De volgende dag namen we dan het rit aan naar Guatemala, aan de grens betaalden we een paar honderd lempira en mochten iedere keer door zonder dat er ook maar naar iets gevraagd of gekeken werd. Het ging allemaal erg makkelijk hoewel ik in Guatemala geregeld in mijn piepzak heb gezeten, hier waren overvallen aan de orde van de dag, als men je s’morgens met een pick-up volgeladen met sinaasappels langs had zien komen dan moest je s’avonds wel geld bij je hebben, die sinaasappels waren verkocht immers en had je geld bij je…. Ook hier hadden we dus het geluk aan onze zijde, we zijn in totaal vier keer heen en weer geweest, meer durfde ik niet want een blanke in een pick-up met sinaasappels gaat volgens mij een keer opvallen.

Goed aan verdiend, onnodig om te vermelden natuurlijk, en in de komende jaren vertrek ik een keer naar Honduras om mijn vrienden en bekenden te bezoeken en om mijn geld te halen… Dat ligt ergens in een lagune vlak bij een strand wat ze daar Miami noemen maar in tegenstelling tot het echte Miami bijna niet bekend is, alleen de lokale bevolking heeft er weet van. Van het strand dan, van mijn centjes weet niemand dat ik die daar verstopt heb. Wat Raul en Nery met hun deel hebben gedaan weet ik niet maar kan ik wel raden. Die zijn flink los gegaan en hebben misschien met een heel klein gedeelte iets verstandig gedaan en  voor de familie eens een keer iets lekkers gekocht….

Zolkel 2007

~ door Zolkel op 30/08/2007.