Mijnheer de Drogister…

Scene: bij de buurtdrogist, ergens in een wijk in Den Haag, zo tegen Scheveningen aan, zodat u weet waar het accent vandaan komt dat mij iedere keer weer vrolijk maakt.

Komt een man bij de drogist en spreekt de man achter de toonbank aan met ‘Goeiemôhge mènheiâh duh drogisteâhr… Ik hep un pâh dingeties nodig, om tuh beginnen aambèenzalf. Ik hep gisteâhren Surinaamse Roti gegetuh, extra scheâhrp. Nu had ik vanmôhgen natuuhrrelèk un bui regen aan me kont hangen, dâh wil je nie wete… Die rommel kwam eâh extra scheâhrp uìt en ik hep wat extra moetuh peâhrsen… gevollug: un tros aambèen!’ De drogist pakt een tube aambeienzalf en legt hem op de toonbank en de klant gaat door: ‘Dan nog un Deodôhadôhant, die van die wittuh strepen maakt in je zwagtuh shirtje, das un goèe volgens duh reclame op TV’. De drogist pakt een spuitbus deodorant, die van de reclame, en vraagt of de man nog iets anders nodig heeft. ‘Ja, un pot groene gèil, om me hâh tuh stèlleâhren, dat ut lekkeâh hard wôhdt en alles goed oveâhrènd blèft staan, duh hele dag’. De drogist zet snel een pot gel, groene, op de toonbank en slaat alles aan op de kassa omdat hij het nu wel genoeg vindt, er liggen inmiddels een aantal mensen dubbel van het lachen op de vloer, maar de “drogister” kan niet alles waarderen wat de klant door zijn zaak loopt te brullen… ‘Anders nog iets van uw dienst?’ vraagt de drogist. De man is echter klaar en tast in zijn portemonnee om af te rekenen. Met een ‘mazzuhl, ik ga lekkeâh me steâhrretje insmeâhren’ verlaat de man tevreden de drogisterij…

Zolkel 2009

Honduras al Mundial de Sudáfrica…

Honduras heeft zich voor het eerst sinds 1982 weer gekwalificeerd voor een wereldkampioenschap. De catrachos wonnen de laatste wedstrijd in hun poule en omdat USA gelijkspeelde tegen Costa Rica mag Honduras dus weer eens zijn opwachting maken op een wereldkampioenschap. Het was enorm spannend omdat Costa Rica tot in de laatste minuut van de extra tijd een voorsprong verdedigde maar in die allerlaatste minuut werd gelijk gemaakt door Jonathan Bornstein, dus letterlijk in de laatste seconden! Hierdoor eindigden Honduras en Costa Rica gelijk maar omdat het doelsaldo van Honduras beter was trokken zij aan het langste eind. Hoop ik direct dat ze ingedeeld worden in een poule met Nederland, dan zien we een leuke wedstrijd…

Wat emoties na zo’n wedstrijd teweeg kunnen brengen in Honduras heb ik verschillende keren mee mogen maken, tenminste het feest na een gewonnen interland en dus niet te vergelijken met de feestvreugde na de plaatsing voor Africa. Tijdens mijn periode in Honduras heb ik een keer een wedstrijd mogen bezoeken, die met 3-1 gewonnen werd van Mexico wat een enorme belevenis is geweest. Het feest erna in het land ging met de passie gepaard die je van een Latijns land mag verwachten. Ook na andere interlands die gewonnen werden was het altijd dik feest in de straten van San Pedro Sula. Auto’s reden in een doorlopende parade over de rondweg door de stad. Ook nu weer waren duizenden op  de been in San Pedro Sula, de stad waar het voetbal het meeste leeft en het nationale elftal het liefste speelt. Het Estadio Olimpico puilt bij iedere interland uit en bij de wedstrijd die ik meemaakte waren er duidelijk teveel mensen toegelaten, het mocht de pret niet drukken maar ik heb me geen moment ongemakkelijk of angstig gevoeld. Ik had geen tijd om daarop te letten, er gebeurt dan van alles in zo’n stadion met een enorme, constante, herrie waar een ieder zich mee vermaakt. Nu echter is het hele land in euforische staat en de aankomst op het vliegveld Toncontin in de hoofdstad Tegucicalpa was iets heel speciaals met ook hier duizenden feestvierenden. De aankomsthal werd overspoeld door een mensenmassa die zijn weerga niet kent, er was voor de politie en douanebeambten geen houden aan, men moest en zou de helden aanraken en kussen.

Nu dus op naar Zuid-Afrika en ik ben benieuwd wat het elftal daar zal laten zien, twee van mijn kleinkinderen hebben Hondurees bloed in de aderen, ik zal  ze er dus met de neus bovenop zetten en schilderen in de blauw/witte kleuren van Honduras.

Zolkel 2009

Wandelen met de routebeschrijving in je broek…

Hoe vaker ik fanatieke wandelaars observeer hoe meer ik in de gaten krijg dat wandelen een enorme impact kan hebben op het menselijk lichaam. Niet alleen wordt men er vreselijk gezond van, alles stroomt lekker door na een tijdje, maar het lijkt er ook op dat het lichaam zich aanpast aan de inspanning. Vooral lange afstandslopers laten regelmatig mijn mondhoeken naar boven krullen. Armen zwieren, knieën knikken naar voren, maar ook naar achteren, voeten zwiepen alle kanten op behalve rechtdoor en soms loopt men zo krom dat ik me afvraag of ze de routebeschrijving in de onderbroek hebben zitten en de actuele pagina uit de gulp hangt. Als ik het geheel in ogenschouw neem komt het mij voor dat deze wandelaars, als pelgrim of melaatse, op zijn minst op weg zijn naar Santiago de Compostela, Rome of het kuuroord Lourdes.

Nu liggen er een paar uitdagingen op mijn pad om in de komende jaren een paar stukjes te wandelen, volgend jaar bijvoorbeeld het Pieterpad van noord naar zuid in twee weken waarbij ik ongeveer 480 kilometer wegslof. Dan volgt binnen enkele jaren een stukje Pelgrimsroute naar Santiago de Compostela van rond de 775 km. Door het observeren van die fanatieke wandelaars begin ik mij echter steeds meer af te vragen hoe het mijn lichaam zal vergaan als ik die uitdagingen aanneem. Ik haal een gemiddelde van netjes vijf kilometer per uur en ben ook niet van plan dit gemiddelde omhoog te schroeven, dus angst dat ik routebeschrijvingen in mijn onderbroek ga stoppen heb ik niet echt. Maar toch, ik krabbel me dus wel eens achter mijn oren als ik een stoet van het type fanatieke wandelaar voorbij zie komen…

Ik begin het wandelen steeds leuker te vinden, ik hou u op de hoogte…

Zolkel 2009

Plein Musique, Little Boogie Boy Bluesband

Geen gewoon optreden deze keer van de Little Boogie Boy Bluesband maar een optreden in Wassenaar op het festival Plein Musique. De band speelde het laatste uur op deze dag en dat is ze goed afgegaan. Was het Wassenaarse publiek in het begin nog wat stijfjes, gaandeweg kwam de “swing” er goed in. Hein Meier op gitaar, broer Harrie op drums en Jan de Boer op de bas waren ouderwets op dreef en gaven een prima show ten beste in de muziektent op het Burchtplein. Veel bekende gezichten onder het publiek die de band al meerdere malen hadden gezien in Rooie Cor, cafeetje aan de Wassenaarse haven, de band heeft inmiddels een vaste aanhang weten te binden in dit “deftige” dorp. Deftig ja maar niet altijd, als er aanstekelijke blues ten gehore wordt gebracht gaat men ook daar dus lekker los, neemt u dat van mij aan, ik was er gelukkig weer bij…

“The blues is alright” werd uit volle borst meegezongen, waarbij ikzelf  volkomen uit mijn plaat ging en er waren nog een paar nummers waar de bluesliefhebbers de teksten van uit hun hoofd bleken te kennen. Het hoogtepunt werd bereikt toen Hein, met zijn nieuwe gitaar, van het podium af kwam en een rondje maakte over het terrein, ondertussen vrolijk doorspelend natuurlijk. Na twee toegiften, afgedwongen door de band en het aanwezige publiek dat luid om “nog ééntje dan, of twee of drie!” (een Wassenaarse versie van: ‘we want more!’) brulde, was het feest voorbij. Job Klaver, voorzitter van Plein Musique had, met wat tegenzin, maar ook met een glimlach op zijn gezicht, extra tijd gegeven aan Little Boogie Boy en kornuiten om het publiek de zin te geven, top Job! Volgend jaar weer vier zondagen op Plein Musique waar de muziekliefhebber zijn hart kan ophalen. Ik hoop dat er ook dan weer een bluesband in het voor “elck wat wils” programma zal staan en ben er dan ook zeker weer bij!

Meer lezen over Plein Musique? U kunt hier klikken. Voor meer foto’s van het optreden van LBB op de plaatjes klikken en tot een volgende keer maar weer. LBB verschijnt weer in Wassenaar op 1 november, op bekend terrein, namelijk in Café Rooie Cor. Ik zie u daar…

Zolkel 2009

Welvingen…

Welvingen langs de kust, borsten deinen zonder dat daar textiel op rust. Beiden kun je tegen komen als je langs de branding loopt. Ik zie welvingen in de duinen die veranderen in een schilderij als ik ze voor eeuwig digit met mijn camera. Een kunstschilder heeft mij geleerd naar de rondingen van de duinen te kijken terwijl ik mezelf geleerd heb om naar mooie borsten te kijken, die liggen vaak wat dichter bij de waterkant. De schoonheid van borsten heb ik zelf ontdekt, via zelfstudie op een langharig tapijt om preciezer te zijn. Op mijn veertiende kreeg ik altijd een warm gevoel tussen mijn benen als ik, liggend op mijn buik, op dat tapijt naar borsten lag te kijken in de magazines die ik in de linnenkast van mijn ouders vond. Vandaar mijn waardering voor borsten en de welvingen in de duinen, ik heb geleerd naar beiden op een nieuwsgierige manier te kijken waarmee ik mijn fantasie voedt…

Ik wandel en fantaseer nog wel even door…

Zolkel 2009