Receptieuurtje…

Twee maal per dag wordt er “receptie” gedraaid waar ik eventuele vragen van gasten of passanten te beantwoorden heb. Niet zo heel veel vragen, het komt regelmatig voor dat er niemand komt omdat gewoon alles lekker soepel loopt en heel veel mensen precies weten wat ze willen tijdens hun vakantie hier op Bella Italia, camping aan het Gardameer. Een enkele keer komt het voor dat ik even met mijn mond vol tanden sta of niet direct kan helpen. Ik heb een oudere heer, van 73 jaar, hier gehad die van zijn kinderen een mobiel had gekregen om toch bereikbaar te zijn tijdens zijn vakantie. Hij vroeg mij of ik een adapter had van een Nokia, was de zijne vergeten en was nu alsnog onbereikbaar! Ik heb hem moeten teleurstellen, bij Gustocamp geen toebehoren van Nokia. Ook trof ik een keer een heel gezin aan in de tent, dacht dat het nieuwe gasten waren, die mij vroegen of dit het internetpoint van de camping was. Ik heb ze naar de juiste plek verwezen, mezelf ondertussen afvragend hoe die mensen erbij kwamen dat dit weleens een internetpoint zou kunnen zijn. Ook komt er iedere dag een bejaard Italiaans echtpaar voorbij, volgens mij wonen ze op de camping of zijn de ouders van de eigenaar, waarvan het vrouwtje regelmatig een opmerking maakt over de viooltjes die bij die tent staan en hoe “bello” die “fiori” er wel bij staan. Eindelijk iemand die mijn gepluk en bewateren op de juiste waarde weet te schatten! Schitterende mensen met altijd een glimlach op hun gezicht, ik denk dat ze tegen de tachtig lopen. En dan zijn er natuurlijk de praatjes over het weer, hoe vaak ik wel niet over het weer heb gesproken hier, in allerlei talen, heb ik gelukkig niet bijgehouden, ontelbaar!

Maar het mooiste komt nu! Ik stond weer eens een beetje de mensenmassa te bekijken die iedere dag voorbij trekt toen er opeens twee schitterend mooie meiden voor mijn neus stonden. Strak in de kleren die hun vormen extra accentueerden en waar ik in vroeger tijden zeker werk van gemaakt zou hebben. Met een ietwat paniekerige blik in de ogen vroegen zij mij in het Engels, in een dialect dat mij vroeger direct had doen besluiten er verder geen werk van te maken, of ik van de campsite was. Dat ben ik niet dus ik dacht er vanaf te zijn maar de meest blonde vertelde mij dat zij een fout hadden gemaakt met de wasmachine en de droger. Ze hadden EERST hun was in de droger gedaan, met zeep, en DAARNA in de wasmachine. Of ik kon helpen want het dreigde ontzettend mis te gaan met hun wasje. Ik mee naar het wasgebouw, en wat ik daar aantrof toverde een grijns op mijn gezicht. De machine draaide op volle toeren, stond op 90 graden, dan zou het lekker drogen immers en wat ik door het venstertje zag was allemaal dure lingerie en merkkleding die deze wasbeurt niet zou overleven. Ze waren naar Milaan geweest en hadden daar voor bijna vijfhonderd euro dit wasje aangeschaft! Op mijn vraag of ze misschien kleine zusjes of nichtjes hadden die de kleren nog zouden kunnen gebruiken zetten ze het op een rennen naar de receptie van de camping. Die stomme Hollander hadden ze immers ook niets aan…

Zolkel in Italië, 2009…

De dames van de receptie…

Op de receptie van de camping zitten een aantal leuke meiden die allemaal minstens drie talen spreken. Ik word weleens gebeld door één van hen. Mooie namen hebben ze, Patrizzia, Angelina, Mariangela en ga zo maar door. Meestal spreken ze mij in het Engels aan en dat is net zulk gebroken Engels in het Italiaans als ik hun antwoord in mijn gebroken Engels, we verstaan elkaar in ieder geval. Laatst werd ik gebeld door Angelina, er had een gast van ons gebeld die nog even wilde conformeren of er bedlinnen aanwezig zou zijn. Ze zou het bericht even opschrijven met de naam die zij noch ik uit konden spreken en het briefje in mijn postvakje leggen. Ik dat briefje opgehaald en voor kennisgeving aangenomen, ik zou ervoor zorgen dat de bedden opgemaakt waren. Toen ik het briefje nog eens las schoot ik in de lach, er was een spelfoutje gemaakt. Ik zal het hier letterlijk neertikken zodat jullie zelf kunnen zien waarom mijn lach gegrond was. Ik neem het briefje mee, later scannen en hier invoegen zodat jullie kunnen zien dat er, in dit stukje in ieder geval, geen woordje fantasie van mijn kant aan te pas is gekomen. Het woord waar het om gaat is vet gedrukt om het wat meer op te laten vallen, ik las er ook eerst twee keer overheen voordat ik de ware betekenis ontdekte!

Gustocamp,

Fam. Mac Ruagain

They come tomorrow late at night, they have a tent (wat een mobilehome bleek te zijn) and they want to have 2 double and 1 single shit and towels set.

Angelina (einde briefje)

Die handdoeken waren geen probleem maar jullie begrijpen wel dat die dubbele en single shit mij wat meer moeite heeft gekost en een paar gesprongen aderen in mijn ogen, drie maal schij… op een dag is zelfs voor mij wat te inspannend…

Zolkel in Italië, 2009

De familie Bousma…

Kennis maken met andere mensen is altijd leuk, kennis maken met collega’s is ook leuk, en ik heb kennisgemaakt… met de familie Bousma. Zij zijn inmiddels werkzaam op camping San Angelo aan de Adriatische kust maar voor die tijd hebben ze een poosje hier op Bella Italia vertoefd, vakantie en een weekje samen met hun kinderen en kleinkinderen voordat het seizoen voor ze zou beginnen. Hele lieve mensen, regelmatig werd ik te eten gevraagd, kopje koffie of een glaasje wijn enz. Zijn gepensioneerd en doen dit werk nu voor het derde jaar als ik het me goed herinner, ik luisterde soms weleens wat minder goed naar Martha, die ratelt achter elkaar door met verhalen van wat zij niet allemaal hebben meegemaakt tijdens hun carrière als beheerder bij Gustocamp. Komen uit de buurt van Emmen en op het laatst liep ik gewoon Drents terug te lull’n teg’n ze. Ik heb krom gelegen, van binnen dan natuurlijk, ik heb namelijk in 2004 gewerkt met een Groninger en collega Johannes en ik spraken hem vaak in zijn eigen dialect aan, tenminste dat probeerden we, maar volgens Hans de Groninger kwam er alleen maar onzin uut, zeker uit de mond van Johannes. Vandaar dat innerlijk dubbel liggen van mij tijdens de gesprekken met Jan en Martha. Het zijn ook nog eens mensen die heel strak in het leven staan en Martha heeft ook nog eens de, soms nare, eigenschap zich overal mee te bemoeien. Jan is wat rustiger maar laat zich zeker niet onbetuigd in het beteugelen van zaken die volgens hen niet kunnen. Jan heeft wel humor terwijl die bij Martha soms ver te zoeken is en alleen boven komt als je goed duidelijk maakt dat je onzin aan het proaten b’n.

Martha heeft het gepresteerd zich te bemoeien met het uitzoeken van de kleur die de palen, waaraan brandblussers hangen, moesten krijgen op Bella Italia. Bij hun caravan stond toevallig de paal waar de schilder en zijn chef met een kleurenwaaier de bijpassende kleur wilden bepalen, arme schilder en chef! Martha erop af en binnen drie minuten dropen de verbouwereerde Italianen af met een aangekruist rood vlakje wat het moest worden, volgens Martha dan. Jan heeft zich ook niet onbetuigd gelaten met het indammen van de geluidsoverlast, volgens de Bousma’s, op de camping. Honderd meter bij hun caravan vandaan staat de bar van Diego. Deze Italiaan dwingt bij iedereen respect af, die zet je niet zomaar op zijn nummer, boom van een kerel met een buik van heb ik jou daar, altijd voor de televisie hangend en daar Italiaanse programma’s volgend. Ik heb Diego één keer zien bukken om iets op te rapen en hoef dat nooit meer te zien, een bilnaad waarin wel tien ansichtkaarten van het Gardameer in pasten. TV staat bij Diego dus altijd hard en Jan zou hier wel even verandering in brengen. Op een gegeven moment was Jan de herrie, ik weet nog steeds niet waar hij het over had want op een camping als Bella Italia is altijd en overal herrie, zat en toog op hoge benen naar Diego. Daar aangekomen sprak hij Diego aan, in het Engels met een ongetwijfeld Drents accent, en vroeg hem of hij soms doof was? Diego roept ‘ what do you say, can’t hear you’ waarna Jan, enigszins verbouwereerd, zijn vraag herhaalt maar dan wat harder. Diego kijkt Jan nog eens aan, zet de televisie zachter, vraagt aan Jan of hij van hem een cappuccino wil en zet dat voor Jan zijn neus. Samen even keuvelend en koffie drinkend brengen ze een tiental minuten door waarop Jan besluit dat het resultaat hem bevalt en terug op weg gaat naar de caravan, genietend van zijn triomf. Dat heeft hij toch maar even mooi voor elkaar gebokst, toch? Na de honderd meter afgelegd te hebben naar zijn plekje wil Jan zich vergenoegd in zijn stoel laten zakken en gaan genieten van een glaasje wijn. Nog raakt zijn achterwerk het canvas van de stoel niet als de televisie bij Diego weer op het oude geluidsniveau wordt gezet…

Ik heb me prima vermaakt met deze lieve mensen maar ben toch wel opgelucht dat ik het allemaal goed doorstaan heb, had er soms wat moeite mee…

Zolkel 2009

Rob Adam

Een grote vent, Cubaanse sigaar in zijn mondhoek en zo te zien bijzonder tevreden met het leven. Hij zat tegenover mij in een mobile en we wensten elkaar een goede morgen, middag of avond. Op een gegeven moment kwam ik hem tegen op de camping en we raakten aan de praat. Dacht ik eerst met een Italiaan te maken hebben, bleek het een Schot te zijn die met zijn twee zoons op vakantie was op Bella Italia. In de jaren zeventig had hij gevoetbald voor Fc Utrecht waar hij niet verder is gekomen dan het derde elftal, honderddertig gulden beurde hij daar iedere week en dan was het feesten geblazen. Rob hield wel van een drankje en werd door zijn teamgenoten de Flying Scotsman genoemd, niet omdat hij zo snel was maar om de hoeveelheid drank die hij naar binnen wist te werken. Hij beloofde mij een Cubaan omdat hij zag dat ik ook sigaren wegpafte. Dus de volgende avond kwam hij langs met zo’n enorme kanjer, ik ben er drie uur zoet mee geweest, vergat bijna pizza te halen! Drinken doet hij niet meer, na zijn Nederlandse periode is hij gestopt met drinken, verstandig vent. Reist nu de wereld over als manager van een aantal muziekbands en verdient daar een goede boterham, en schijnbaar dus ook een goede sigaar, mee. In juni komt hij terug en heeft mij wat sigaren in het vooruitzicht gesteld, leuk en lekker…

Zolkel in Italië, 2009…

Regen…

En toen regende het, met bakken kwam waterzooi uit de hemel, niet normaal meer. Gelukkig maar één tent met wat wateroverlast en ook gelukkig nog geen gasten erin, zet je wel weer even aan het werk hoor. Omdat de camping op een hellend vlak ligt naar het Gardameer kwam alles wat naar beneden pletterde voorbij stromen in beekjes zoals ik die alleen nog maar in Honduras had gezien tijdens “tropische” buitjes. Moest een keer gebeuren natuurlijk na al dat mooie weer wat de zon ons bracht met zijn brede glimlach. Gelukkig kon ik nog wat werken in wat mobiles die nog niet helemaal klaar waren zodat ik de dag nog redelijk goed ben doorgekomen. Straks moet ik echter een begin maken met het in orde maken van de zeven tenten die ook onder mijn beheer vallen, hoop dan dat het wel droog is, met moddervoeten in een tent werken schiet niet echt op. Gelukkig staat alles er al in en hoef ik de inventaris alleen maar schoon te maken en op zijn plaats te zetten maar dit gaat toch beter als het droog is. En ik ben hier tenslotte ook voor het mooie weer gekomen dus ik hoop maar dat het zonnetje snel weer terug komt, dwingen kan ik het echter niet, was dat maar waar…

Ik zit nu nog in een mobilhome maar komend weekend wil ik naar mijn tent, kan ik alles zo inrichten zoals ik wil en hoef ik niet zo op te letten dat alles een beetje schoon blijft. En, ook niet onbelangrijk, kan ik weer binnen een sigaartje roken mocht het regenen zoals nu…(als jullie dit lezen schijnt inmiddels het zonnetje alweer met zijn allergrootste glimlach…)

Zolkel in Italië, 2009…